Ο γάμος ως ελεύθερη συμβίωση, ειδεμή ως πορνεία.

Ενός κακού μύρια έπονται, και αφού αποφασίσαμε πανηγυρικώς να δίδουμε γη και ύδωρ στις Βρυξέλλες κάθε φορά που θα τους καπνίσει να κάνουνε κουμάντο στα χρηστά μας ήθη, τότε καλά να πάθουμε, κανείς δεν μας φταίει. Κι ως προείπα, ας ετοιμαστούμε και για τα χειρότερα. Το αθλιότερο είναι βέβαια η προσφιλής μας πια τακτική να προσφέρουμε την γή και το ύδωρ δίχως καν να μας ζητηθεί.

Έτσι, με πρόσχημα την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα (δήθεν τάχα μου ανθρώπινα δικαιώματα) σπεύδουμε κάποιοι εξ ημών, μπροστάρηδες ευρω-επαρχιώτες, να απαιτήσουμε συμβολαιογραφική κατοχύρωση για τις «ελεύθερες» σχέσεις στην κοινωνία μας. Μην χάσουμε!

Η αντίδραση της Εκκλησίας της Ελλάδος διά της ΔΙΣ άμεση και αναμενόμενη. Πλην όμως, και ας μου το συγχωρήσουν οι πατέρες, όφειλαν να είχαν εντοπιστεί και τονιστεί κάποιες μάλλον αθέατες πτυχές του προβλήματος, καθοριστικές των πραγματικών του διαστάσεων.

Κατ' αρχήν όταν μιλάμε στην εκκλησία για Γάμο, αναφερόμαστε σε μυστήριο, δηλαδή σε "ειδική" έκφανση του γενικού Μυστηρίου της Εκκλησίας. Όμως κάθε μυστήριο, όπως και σύνολο το εκκλησιαστικό γεγονός, είναι τελικά σχέση ελευθέρων προσώπων, τα οποία ελευθέρως προσερχόμενα το συγκροτούν και το φανερώνουν. Δεν νοείται μυστήριο "αναγκαστικό" υπό την έννοια της ανελεύθερης υποταγής σε εξωτερικά σχήματα. Όταν τα πρόσωπα που προσέρχονται προς τέλεση –φανέρωση του μυστηρίου το πράττουν υπό καθεστώς πειθαναγκασμού ή αλλότριας σκοπιμότητας, ως πράξη και σχήμα εξωτερικής συμπεριφοράς δίχως εσωτερικό ψυχικό αντίκρισμα, τότε το μυστήριο πνευματικά, άρα ουσιαστικά, δεν υφίσταται. Με άλλα λόγια, εδώ δεν ισχύει το "πρέπει να το κάνεις, θες δεν θες". Αν δεν θέλεις, αλλά παρά την θέλησή σου υποχρεούσαι, τότε πνευματικά, άρα ουσιαστικά, το μυστήριο είναι ανύπαρκτο.

Άρα, όπως συνάγεται από τα προηγούμενα, ο Γάμος ως μυστήριο είναι εξ ορισμού Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης. Διότι οι νυμφευόμενοι συμφωνούν και προσέρχονται σε αυτόν εν ελευθερία.

Και συνεπώς το Υπουργείο Δικαιοσύνης, μεταξύ των υπολοίπων ζητημάτων που καλείται να επιλύσει, πρέπει απαραιτήτως να μετονομάσει και το εν λόγω σύμφωνο, καθότι το όντως Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης είναι ένα, και δη ο Γάμος, ο εντός της Εκκλησίας. Και ως γνωστόν, σφετερισμός ονόματος δεν μπορεί να γίνει ανεκτός. Τώρα, αν θα χρησιμοποιήσει γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό στην σύνθετη ονομασία που θα περιέχει και τον όρο "ελεύθερη συμβίωση", αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο ζήτημα, που θα πρέπει να το διαπραγματευτούμε εντός των ορίων της διεθνούς νομιμότητος…

Λοιπόν, όντως Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης ο Γάμος, εν Χριστώ βεβαίως, και εντός της εκκλησιαστικής ευλογίας. Διότι οι νυμφευόμενοι προσέρχονται εν πλήρει ελευθερία, καταθέτοντας εκουσίως την ατομική τους ελευθερία, δίχως αυτό να την καταργεί, στην υπηρεσία του κοινού βιοτικού αθλήματος. Είναι όμως πάντα έτσι; Ή μήπως συνήθως δεν είναι έτσι;

Όπως προαναφέρθηκε, η συγκρότηση μυστηρίου υπό καθεστώς πειθαναγκασμού ή αλλότριας σκοπιμότητας ακυρώνει πνευματικώς άρα και ουσιαστικώς το μυστήριο. Όταν δυο άνθρωποι προσέρχονται σε γάμου κοινωνία από καταναγκασμό, από γονικό διακανονισμό, από συμφέρον οικονομικό, από φετιχιστικές εμμονές, από ηδονιστικό σεξαπήλ, από μόνη την ενστικτώδη ανάγκη της βιολογικής διαιώνισης, ή δεν ξέρω κι εγώ από τι άλλο, τότε πολύ φοβούμαι ότι ο γάμος αυτός είναι θλιβερά πορνικός, ακριβώς επειδή έχει ως μόνο θεμέλιο την χρηστική θεώρηση του Άλλου. Ο Άλλος ως αντικείμενο χρήσης για την κατοχύρωση του ΕΓΩ, όχι αγαπημένος συναθλητής στο κοινό υπαρξιακό στοίχημα. Γάμος και πορνεία, δυο φαινομενικά ασύμβατες έννοιες, που όμως δύνανται να συνυπάρξουν στην ίδια σχέση, η πρώτη ως επιφάνεια, και η δεύτερη, ως ουσία.

Και προτού βιαστούμε ευκόπως να κατηγοριοποιήσουμε πράξεις σε μια προσπάθεια συγκρότησης "δογματικού ποινικού κώδικα", ας αναλογιστούμε πόσες φορές, εν αγνοία έστω ή κατ' οικονομία προς αποφυγή των χειροτέρων, δεν ευλογήσαμε εμείς, ως εκκλησία τέτοιες πορνικές συμβιώσεις. Αυτό πονάει, αλλά θέτει το πρόβλημα σε άλλες βάσεις, πνευματικά στέρεες. Και νομίζω πως από εκεί πρέπει να αρχίσουμε.

Οι ασφαλιστικές εμμονές του Εγώ.

Δημοσιογράφοι, μηχανικοί, ιατροί, νομικοί, ΔΕΗτζήδες, ΤΑΞΙτζήδες, αεριτζήδες, κάθε είδους …τζήδες, δημόσιοι, ιδιωτικοί, και λοιποί υπάλληλοι, εργαζόμενοι και λοιποί «απασχολήσιμοι» σε κάθε είδους εργασία, και οι αυτό-απασχολήσιμοι επίσης, όλοι αυτοί, δηλαδή όλοι εμείς, καταφέραμε να συγκροτήσουμε μια παράδοξη συμμαχία. Συμμαχία απέναντι σε μια προσπάθεια μιας κυβέρνησης να συμμαζέψει όπως-όπως (με παροιμιώδη νεοελληνική προχειρότητα και γλοιώδη υποκρισία) τα ασυμμάζευτα.

Κοινός άξονας των κινητοποιήσεων όλων αυτών, δηλαδή όλων ημών, η αδιαπραγμάτευτη άρνησή μας να απεμπολήσουμε «κεκτημένα» προνόμια. Προσοχή όμως:

Προνόμια, όχι δικαιώματα. Τα προνόμια μπορεί να είναι (και είναι) άδικα. Αν ήταν δίκαια, θα ήταν δικαιώματα, αυτονόητα και δεδομένα. Το δικαίωμα το διεκδικείς, κι εν τέλει σου δίδεται εν ονόματι του κοινού περί δικαίου αισθήματος. Το προνόμιο το υφαρπάζεις, το «κατακτάς». Φυσικά εις βάρος των μη προνομιούχων, δηλαδή όλων των υπολοίπων κορόιδων, των αδυνάτων, όσων δηλαδή αδυνατούν (ή εκουσίως απαξιούν) να υφαρπάξουν τα δικά τους. Προ-νόμια, δηλαδή προ του Νόμου, άρα έξω από τον Νόμο, δηλαδή εντελώς έξω από το «ορθώς κοινωνείν». Διότι το «ορθώς κοινωνείν» μπορεί να μην εξαντλείται στον Νόμο ως γράμμα και τύπο, αλλά οπωσδήποτε τον προϋποθέτει. Κι όταν ακόμα τον παραβαίνει, είναι για να τον υπερβεί σε μια θεοειδή απογείωση προσωπικών σχέσεων.

Τις παραπάνω ασυνάρτητες φλυαρίες ο Μακρυγιάννης, ο Μέγας εν τη συνάξει ημών, τις συνοψίζει με Λακωνική σοφία σε δυο λέξεις: στο «ΕΓΩ» και στο «ΕΜΕΙΣ». Γελοιοποιώντας την κλασσική μαθηματική θεωρία περί Συνόλων, η συγχώρεση του Μακρυγιάννειου υποσυνόλου «ΕΓΩ» στο «ΕΜΕΙΣ» είναι άτοπος, διότι το υπερσύνολο, δηλαδή το «ΕΜΕΙΣ» αυτομάτως καταλύεται. Διότι ακριβώς δεν είναι απλό σκορποχώρι- υπερσύνολο, αλλά ζωντανή οργανική συνύπαρξη.

Επωμιζόμενος το ίδιον άχθος θα μιλήσω ως μηχανικός. Έτσι το πολύ- πολύ να κακοκαρδίσω μερικούς συναδέλφους. Οι λοιποί ας βγάλουν ο καθένας για τον εαυτό του τα δικά του συμπεράσματα. Λοιπόν εμείς οι μηχανικοί, όπως και πολλοί άλλοι, κραυγάζουμε έναρθρες κραυγές, ντεμι-αριστερόηχες, του είδους «κάτω τα χέρια από το ταμείο μας». Το ταμείο ΜΑΣ! Κι ας στήθηκε εν πολλοίς εν μέσω σκανδαλωδών προνομίων και νομίμων «χορηγιών» από τα δημόσια και ιδιωτικά έργα, τα χρηματοδοτούμενα από τον φορολογούμενο πολίτη. «Υγιές» το ταμείο ΜΑΣ. Διότι δεν το κατασπάραξαν οι κυβερνήσεις του παρελθόντος με τα Μαρκεζίνεια δανεικά κι αγύριστα. Διότι οι συνταξιούχοι του είναι προς το παρόν ελάχιστοι, αλλά οι αιμοδότες του, οι νεαροί μηχανικοί που εγγράφει αγεληδόν κάθε χρονιά πολλοί. Φυσικά και θα είναι «υγιές». Να δούμε τι θα λέμε σε δυο- τρεις δεκαετίες όταν αυτή η συγκυριακή αναλογία καταρρεύσει.

«Υγιές» το ταμείο ΜΑΣ. Ας πάνε να ψοφήσουν οι υπόλοιποι. Αυτοί που τα δικά τους ληστευθέντα αποθεματικά πλούτισαν την Καμόρα των ημετέρων στα χρηματιστήρια και στα ομόλογα. Ας πρόσεχαν, δεν μας νοιάζει εμάς. Κι αν τα δικά τους αφεντικά θησαύριζαν από παρακρατηθείσες εισφορές που ουδέποτε αποδόθηκαν, πάλι ας πρόσεχαν. Ας τα απέλυαν (τα αφεντικά τους). Αν η ανέχεια και η εξαθλίωση εξαπλώνεται τριγύρω, εμάς δεν μας νοιάζει, διότι το δικό ΜΑΣ ταμείο είναι «υγιές». Κι όμως δεν σκεφτήκαμε κάτι: Τα δικά μας παιδιά είμαστε σίγουροι πως θα ενταχθούν στο δικό ΜΑΣ «υγιές» ταμείο; Αυτά δεν πρέπει να βρουν μια ζώσα και λειτουργούσα κοινωνική ασφάλιση; Αυτά, όταν αργότερα πάψουν πια να είναι δικά μας προστατευόμενα, δεν θα πρέπει να έχουν περίθαλψη; Ή μήπως η δικιά μας σύνταξη τότε θα μας παρηγορεί; Ή μήπως θα αρκεί για την νοσηλεία τους, για να μην πεθαίνουν στα σκαλοπάτια των νοσοσκομείων – επιχειρήσεων;

Πρέπει να καταλάβουμε ότι το στοίχημα της κοινωνικής ασφάλισης είναι κοινό. Πως όσο υπάρχουν προνομιούχοι και μη, όσο δεν εννοούμε να καταλάβουμε ότι οι ανάγκες σε υγεία και αξιοπρέπεια είναι ακριβώς οι ίδιες για όλους μας, τόσο το σύστημα θα αποδομείται. Και όταν οι «προνομιούχοι» καταλάβουν ότι τα προνόμιά τους μέσα σε ένα περιβάλλον γενικής κατάρρευσης τους είναι πια άχρηστα, τότε πια θα είναι αργά για κλάματα. Κι αν πιστεύουμε, όσοι πιστεύουμε, ότι η δική μας ευημερία μπορεί να συνυπάρξει με την εξαθλίωση του πλησίον, αυτό δεν μας τιμάει. Χώρια που είναι και βλακώδες. Αντί λοιπόν να ταμπουρωνόμαστε πίσω από τις εγωτικές ασφαλιστικές εμμονές μας, θα ήταν ίσως καλύτερο να απαιτούσαμε από την κυβέρνηση – την κάθε κυβέρνηση- να αντιμετωπίσει αυτό το τεράστιο θέμα στην βάση της απόλυτης ισότητας των πολιτών της. Ισότητας στις βιοτικές ανάγκες και στην κοινωνική αξιοπρέπεια. Και να την στηρίξουμε σε αυτό.

Το ξέρω ότι κακοκαρδίζω πολλούς συναδέλφους μηχανικούς. Δεν ξέρω όμως να χαϊδεύω αυτιά. Τόχω αυτό το κουσούρι. Δεν κάνω για συνδικαλιστής, το ξέρω, κι άρα δεν αποβλέπω στην ψήφο τους. Μου είναι όμως αδιανόητη η πρακτική του να λιβανίζουμε τον εαυτούλη μας. Γιαυτό και γράφω όσα γράφω. Υπενθυμίζω ότι απευθύνομαι στον εαυτούλη μας, ημών των μηχανικών. Οι λοιπές συντεχνίες ας καλλιεργήσουν αν θέλουν τον δικό τους προβληματισμό για τον δικό τους μικρό εαυτούλη.

Μακεδονία, και λοιπές χαμένες πατρίδες…

Πόντος, Καππαδοκία, Μικρασία, Κωνσταντινούπολις, Θράκη, Αλεξάνδρεια, Βόρειος Ήπειρος (ή άλλως πως , "Νότιος Αλβανία" κατά επίσημη σαφή δήλωση της νυν Υπουργού Εξωτερικών), Ίμβρος, Τένεδος, Πριγκηπόνησα, Κύπρος, Ίμια, "φαιές ζώνες", Αιγαίο, και τώρα, Μακεδονία.

Αύριο τι;

Η ιστορία του Νέου Ελληνισμού δεικνύεται κατά τρόπο τραγικό ως πορεία ιστορικής συρρίκνωσης, και εν τέλει αφανισμού. Όχι της Νεοταξόπληκτης Ψωροκώσταινας, (αυτή καλά κρατεί.), αλλά του Ελληνισμού, ως ιστορική παρακαταθήκη.

Κι όμως, (όπως σοφά-σοφότατα αναφέρεται στο κινηματογραφικό αριστούργημα του Μπουλμέτη), τα ουσιωδέστερα είναι αυτά που δεν φαίνονται, με την πρώτη ματιά τουλάχιστο. Κάτι σαν το αλάτι στο ιμάμ-μπαϊλντί δηλαδή. Τα γεύεσαι, αλλά δεν τα βλέπεις. Οι όντως χαμένες πατρίδες δεν είναι αυτές που προαναφέραμε, αυτές που τις βλέπεις με τα μάτια του σαρκίου, αλλά οι άλλες, οι αόρατες. Το υπαρξιακό πρόβλημα σήμερα του Ελληνισμού δεν είναι η γεωγραφική, αλλά η πνευματική, η ιδεολογική του συρρίκνωση.

Η ιστορική κατάθεση του Ελληνισμού στην παγκόσμια σκέψη είναι αυτή: Ο ιερός θεοειδής άθλος του πολιτεύσθαι, η εκλογίκευση του κοινώς αληθεύειν, η αιτιοκρατική πορεία της λογικής, η υπαρξιακή υπέρβαση της κατανόησης του σύμπαντος ως "κόσμου", δηλ η θεώρηση της βαθύτερης αρμονίας και του κάλλους των όντων πέρα από τα φαινόμενα. Ούτε τα μετα-εικονομαχικά αγιογραφικά αριστουργήματα, όπου σης και βρώσις αφανίζει, ούτε τα μάρμαρα της ακροπόλεως, όπου οι Έλγινοι, οι εξ Αλβιώνος κλέπται διορύσσουσιν και κλέπτουσιν. Τίποτα απ' όλα αυτά. Ελληνισμός τελικά, σε απλή γλώσσα είναι τρόπος να υπάρχεις, να συνυπάρχεις εν πολιτεία, να λογίζεσαι ορθώς και να κοινωνείς ορθώς τις ιδέες σου, τρόπος να βλέπεις τον κόσμο. Αυτή είναι η πατρίδα, η όντως χαμένη.

Η απώλεια αυτής της πατρίδος είναι και η οδυνηρότερη. Κι ας οδυρόμαστε για την πλαστογράφηση της μακεδονικής ιστορίας, και τον σφετερισμό του ονόματος. Μήπως οι γείτονες απλά συλλέγουν τα ψιχία που εμείς, ανορεξικοί, αφήνουμε να πέσουν από το δικό μας τραπέζι; Γιατί υπάρχει και η άλλη Μακεδονία, η πνευματική. Κι αυτήν δυστυχώς εμείς την πλαστογραφήσαμε με τον χειρότερο τρόπο.

Την γλώσσα, την Ελληνιστική, αυτήν που οι λόγιοι του Μέγα Μακεδόνος διέδωσαν, αναρωτηθήκαμε ποτέ πού την έχουμε καταντήσει; Λες και ήταν κτήμα μας, λες και δεν την χρωστάμε στις επερχόμενες γενεές. Καταλήξαμε με εφαλτήριο το δόγμα του "Δημοτικισμού" να επιβάλλουμε μια άθλια λεξιπενία, αποκλείοντας πλούσιους αρχαίους όρους, να τείνουμε προς την εκφυλιστική φωνητική γραφή με βήματα αργά, αλλά σταθερά, περιφρονώντας την απαίτηση για ετυμολογική αναφορά και για νοηματική σαφήνεια. Κατακρεουργήσαμε την γραμματική, ονομάζοντας κανόνα και νόμο γλωσσικό απαράβατο την αγραμματοσύνη της χωριατίλας μας. Και το χειρότερο, αυτό το παρακμιακό υπόλειμμα της Ελληνικής το "καθαγιάσαμε" υιοθετώντας το ως Αργκό μιας τάχα μου και προοδευτικής (τρομάρα μας) καθεστωτικής Αριστεράς. Θαυμάστε πρόοδο!

Του άλλου παμμεγίστου Μακεδόνος του Σταγειρίτου, το «ορθώς διανοείσθαι διά το ορθώς κοινωνείν», μήπως δεν το έχουμε προδώσει κι αυτό; Ήθελε αυτός να σκέπτεται σωστά, για να πραγματεύεται σωστή κοινωνία με τους συνανθρώπους του. Τρίζουν τα κοκαλάκια του μεγάλου αυτού διδασκάλου, ακούγοντας μισή ντουζίνα αθλίων "επισήμων" να κραυγάζουν αγεληδόν και πιθηκοτρόπως στα τηλεοπτικά windows.

Ή μήπως τιμούμε το ήθος του Μέγα στρατηλάτου; Αυτός ήταν μπροστάρης στην μάχη. Δεν υπήρχε στο κορμί του εκατοστό απλήγιαστο. Έτσι κέρδισε την Ασία. Ας πάρουμε έναν έναν τους δικούς μας εθνοπατέρες. Εμπρός ο Αχιλέγας*, ακολουθούν πιστά αυτοί. Πάω στοίχημα ότι οι μισοί απ' αυτούς δεν έχουν περάσει ποτέ την πύλη ενός στρατοπέδου. (Ή μήπως τους αδικώ; Το Πάσχα… τα αρνάκια…) Παρωχημένες στρατοκρατικές υστερίες σε εποχές θριάμβου των οικονομικών ελιγμών; Κι όμως, κάποιοι άλλοι δικαίως καλούνται Έθνος Μεγάλο, λαός Κοσμοκράτωρ. Και θα παραμένουν έτσι, όσο οι δικοί τους Πρίγκιπες, με τα σχεδόν παιδικά πρόσωπα θεωρούν αυτονόητο το ρισκάρουν την ζωή τους ευρισκόμενοι στην πρώτη γραμμή. Είτε στα Φώκλαντ, είτε στο Αφγανιστάν.
---------------------------------------------------

*Αχιλέγας: Φραγκοσπούδαστο παλληκάρι της φακής. Κατά την επανάσταση του 21 αυτοαφοδευόμενος, παρέδωσε αμαχητί κάστρο αξιόμαχο στους Τούρκους. Ο Μακρυγιάννης παρέδωσε την μνήμη του στην χλεύη των αιώνων.

Διαγωνισμός αφίσας για την πνευματική ιδιοκτησία

Η αφίσα αυτή είναι η συμμετοχή της 11χρονης Μ, μαθήτριας του 2ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Φλώρινας, σε διαγωνισμό αφίσας για την πνευματική ιδιοκτησία.
Αν και δεν νομίζω να έχει καμμιά ελπίδα για διάκριση, θεωρώ ότι σίγουρα θα προκαλέσει αίσθηση...

Όσο υπάρχουν τέτοια παιδιά, ο κόσμος μπορεί ακόμα να ελπίζει.

Φυσικά, εσύ γκρινιάζεις για τα πορτοκάλια…

Γιατί έχω την αίσθηση ότι οι πολύτεκνοι έχουμε πέσει χαμηλά; Κάτι οι πυρκαγιές του καλοκαιριού, κάτι οι πρόσφατες παγωνιές, κάτι τα εκ Βρυξελλών χρυσόβουλα, (το μάθαμε πια το παραμύθι, όλες τις αντιλαϊκές ανισορροπίες μας στην ΕΕ τις χρεώνουμε, κι άντε να πάει ο Ελληνάκος να βρει το δίκιο του στας Ευρώπας), κάτι η νεκρική ακαμψία του κράτους της ΠΔΨ (υπενθυμίζω: Πλησιοαφρικανική Δημοκρατία της Ψωροκώσταινας), πορτοκάλια φέτος δεν μοιράστηκαν στις πολύτεκνες οικογένειες. Και λοιπόν; Ούτως ή άλλως κανείς δεν γινόταν πλούσιος από την κρατική ελεημοσύνη, κι όμως κάποιοι γόγγυξαν. Γιατί; Δεν το καταλαβαίνω! Γιατί ανταλλάσσουμε την αξιοπρέπειά μας με 2 κούτες πορτοκάλια; Αυτό είναι το πρόβλημά μας;

Γιατί δεν άκουσα από πουθενά έστω κι ένα σχόλιο για την «ασφαλιστική» μεταρρύθμιση, και για τον αισχρό τρόπο που μας αφήνει απ’έξω; Δεν το καταλάβαμε ότι βάζουν στο ίδιο τσουβάλι κάποιον με δέκα παιδιά με κάποιον με ένα; (κατά πολλοστή παράβαση του Συντάγματος, άρθρο 21, το οποίο ούτως ή άλλως εν πολλοίς έχει πια καταντήσει για χρήση τουαλέτας και μόνο). Στην ίδια πρακτικά ηλικία θα βγει στην σύνταξη η κυρα-Βάσω, μάνα εφτά παιδιών με μια ανύπαντρη, και φυσικά την ίδια σύνταξη θα παίρνει! Κι ας έχει χιλιαπλάσιες υποχρεώσεις. Κι ας είναι τα δικά της 7 παιδιά αυτά που θα πληρώνουν την σύνταξη και της ανύπαντρης. Κι ας έχει στερηθεί η κυρα-Βάσω τα πάντα, γερασμένη πρόωρα, για να τα μεγαλώσει, ενώ αλλιώς θα ζούσε την ζωούλα της την ανέμελη και την χαρισάμενη. Γιατί αυτό δεν το καταγγέλουμε; Γιατί αφήνουμε να μας παραμυθιάζουν σαν μωρά;

Διότι αυτοί οι γραβατοφόροι εξυπνάκηδες, οι ψευδόμενοι καθ’έξιν και κατ’επάγγελμα, οι εργατο-λαο-πατέρες της κακιάς ώρας, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους κοπτόμενοι για τα δήθεν τάχα μου αποθεματικά των δήθεν τάχα μου «υγειών» ταμείων τους, λέγοντας ιστορίες για 1000+1 νύχτες, αλλά σκοπίμως μας αποκρύπτουν ότι η σύνταξη που θα πάρει εις έκαστος εξ ημών δεν θα είναι η επιστροφή των εισφορών που έχει ήδη προ-καταβάλλει, (με αυτές απλά κατοχυρώνεις δικαίωμα), αλλά θα προέρχεται από τις εισφορές των τωρινών παιδιών, δηλαδή των αυριανών εργαζομένων. Άρα τα δικά σου 8 παιδιά, κυρ-Αντώνη θα ταΐζουν τον 50άρη Μητσάρα, τον πλέιμπόι, τον γείτονα, που σε κοιτάει και στραβά για την 2000 κυβικών αμαξάρα σου (το λεωφορειάκι με τις κόκκινες πινακίδες). Στα γεράματά του, βέβαια, γιατί ακόμα έχουμε καιρό.

Άρα, το «ασφαλιστικό» πρόβλημα δεν είναι ασφαλιστικό, αλλά καραμπινάτο ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ. Αυτό γιατί δεν βγαίνει κανείς να το φωνάξει; Κι όμως, ακόμα θα κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας. Για πόσο ακόμα; Προς το παρόν γκρινιάζουμε για τα πορτοκάλια…

Κι όμως, δεν σταματάει εδώ το κακό. Η «ισότητα» που μας διαφημίζουν είναι ανισότητα εξόφθαλμη. Πρόσφατα θεσμοθετήθηκε και το «ενιαίο τέλος ακίνητης περιουσίας». Πρέπει να είναι κανείς πάνσοφος και βάλε, για να εμπνευσθεί ένα τέτοιο «δίκαιο» μέτρο. Τύφλα νάχει ο Σόλων! Διότι εσύ κυρ-Αντώνη με τα 8 παιδιά σου είσαι πλούσιος καπιτάλας, έχων και κατέχων, και θα ξηλωθείς να τα στάζεις στην Ψωροκώσταινα, διότι έχεις σπιταρόνα με 5 παρακαλώ δωμάτια! (κάντε την διαίρεση, 2 παιδιά ανά δωμάτιο, αυτό κι αν δεν είναι πολυτέλεια). Ενώ η κυρα-Σούλα, η συνάδελφος και γειτόνισσά σου, η «δεσποινίς», η «έφηβη» ντε, με το 2άρι, (που σε κοιτάει και στραβά επειδή προηγήθηκες στην μετάθεση) αυτή θα απαλλαχθεί. Α, ξέχασα! Είχες κάνει και το λάθος να κονομήσεις με ματωμένες οικονομίες και από ένα χωραφάκι στις κόρες σου, για προίκα, να μην τις παντρέψεις ξεβράκωτες. Καημένε μου, ψάξε για τρίτη δουλειά (γιατί δεύτερη ήδη κάνεις εδώ και χρόνια), γιατί σε βλέπω πίσω από τα κάγκελα! Διότι ή έχουμε ισότητα ή δεν έχουμε. Φυσικά, εσύ γκρινιάζεις για τα πορτοκάλια…

Κι όμως, δεν σταματάει εδώ το κακό. Και νάτανε μόνο τα πορτοκάλια. Τρέμεις, κυρ-Αντώνη, μην τυχόν και χαλάσει κανα δόντι στην οικογένεια. 10 άτομα επί 1 σφράγισμα επί πόσο πάει το κάθε σφράγισμα, λογάριασε. Φυσικά το κόστος θα το δώσεις από την τσέπη σου. Η Ψωροκώσταινα έχει άλλους «ημετέρους» να εξασφαλίσει. Αναξιοπαθούντες προμηθευτές νοσοκομείων, φαρμακοβιομηχάνους, κλπ. Είναι και οι καημένες οι ΠΑΕ, με τα χρέη τους, πού να τα βγάλουν πέρα; Δεν περισσεύει τίποτα για τα δικά σου σφραγίσματα, κυρ-Αντώνη. Καημένε μου, πρωταθλητής έχεις γίνει στην προληπτική στοματική υγιεινή. 10 βουρτσίσματα την ημέρα! Φυσικά, εσύ γκρινιάζεις για τα πορτοκάλια…

Έχουμε όμως ισότητα. Ίσες ευκαιρίες. Διότι τα 8 παιδιά σου, κυρ-Αντώνη, έχουν ακριβώς ίσες ευκαιρίες μόρφωσης με τον Θανασάκη, το γειτονόπουλο, το μοναχοπαίδι. Για την ακρίβεια έχουν ίσα, και παραπάνω ακόμα δικαιώματα στον αποκλεισμό τους από την μόρφωση. Διότι η Ψωροκώσταινα ούτε σχολεία σοβαρά δεν μπορεί να οργανώσει για τα παιδιά σου, κυρ-Αντώνη, ούτε και σου καλύπτει τίποτα από τα έξοδά σου για τα φροντιστήρια των παιδιών (ως όφειλε φυσικά, καθώς πανθομολογουμένως η Πολιτεία έχει παταγωδώς αποτύχει στο να παρέχει στα παιδιά την μόρφωση που τους υπόσχεται, αλλιώς ποιος χαζός θα έδινε μια περιουσία στα φροντιστήρια;) Ισότητα, λοιπόν κι εδώ, αλλά ισότητα στην αποτυχία και τον αποκλεισμό, όχι στην μόρφωση και την πρόοδο. Πάντως ισότητα! Φυσικά όμως εσύ γκρινιάζεις για τα πορτοκάλια…

Κι όμως, δεν σταματάει εδώ το κακό. Ακριβώς γιατί εσύ κυρ-Αντώνη γκρινιάζεις για τα πορτοκάλια. Γιατί εσύ κυρ-Αντώνη τόσα χρόνια συνήθισες να εκλιπαρείς για την κρατική ελεημοσύνη. Συνήθισες να επαιτείς. Κι όσο επαιτείς δεν θα μπορέσεις ποτέ να απαιτήσεις. Εσύ, και όλοι όσοι μοιράζονται τα ίδια βάρη με εσένα, μεταγγίζοντας τόσα χρόνια το αίμα σας και την ζωή σας στην ψυχορραγούσα Ψωροκώσταινα. Πρέπει όμως να απαιτήσεις, όχι τίποτες ελιτίστικα προνόμια (δεν ήσουν ποτέ τέτοιος, κυρ-Αντώνη), αλλά την αυτονόητη αξιοπρέπεια που σου οφείλει αυτή η Πολιτεία. Σε εσένα, στο αίμα, και στον ιδρώτα σου. Να τα απαιτήσεις! Κι άστα τα πορτοκάλια…

Φλώρινα, Φεβρουάριος 2008

Πολιτεία ή «πλειοψηφία»;

Στα κοινά το θεμελιωδώς ζητούμενο δεν είναι η Δημοκρατία, και φυσικά δεν είναι ούτε και η ποικιλοτρόπως νοθευμένη «Δημοκρατία» των ημερών μας. Πρωτίστως το ζητούμενο είναι η Πολιτεία, το ψυχοπόνεμα της κοινής μας μοίρας, η αίσθηση ευθύνης για την κοινή μας πορεία. Έννοια ξεχασμένη, αραχνιασμένη η Πολιτεία, κανείς πια δεν μιλάει για αυτήν, κι όμως δίχως αυτήν ο,τιδήποτε άλλο στον κοινό μας βίο στερείται νοήματος.

Πολιτεία θα πει το εγώ να υποκλίνεται ταπεινά στο εμείς. Θα πει το δούναι να προτάσσεται του λαβείν. Θα πει ανάληψη της ευθύνης από τον καθένα σύμφωνα με το μερίδιό του, ανάληψη πραγματική, κι όχι στα λόγια. Θα πει ολοκληρωτική ένταξη του ατόμου στους Θεσμούς, όχι σε τίποτα άνωθεν ή έξωθεν επιβεβλημένους νόμους, αλλά στα θέσμια της εν ελευθερία αυτονομίας μας.

Κάποτε, πολύ παλιά –ποιος τα θυμάται πια αυτά- η Πολιτεία νοηματοδοτούσε την ζωή των προγόνων μας, ανεξάρτητα από το επιμέρους μοντέλο διακυβέρνησης και διαχείρισης. Και ήταν τόσο στέρεη αυτή η νοηματοδότηση, που η εσχάτη των ποινών συνήθως δεν ήταν άλλη από την εξορία, τον εξοστρακισμό. Το έσχατο κατάντημα ήταν να είσαι «άπολις». Η χειρίστη βρισιά να σε αποκαλούν «ιδιώτη», ή «αχρείο», άχρηστο δηλαδή για το κοινό καλό. Ποιος τα θυμάται όμως πια αυτά;

Και κυρίως, ποιος τα διδάσκει στα παιδιά μας; Στα παιδιά μας τα ταμπουρωμένα πίσω από δυο λουκέτα και μια πρόχειρα φραγμένη είσοδο σχολείου, αλλά πρωτίστως πίσω από τον μηδενισμό, την υπερφίαλη έπαρση και την ανευθυνότητα που εμείς, οι οικτρά αποτυχημένοι 40άρηδες γονείς φροντίσαμε να τους εμφυσήσουμε. Στα παιδιά που αντίς για γνώση εννοούν την κατάρτιση, την χρηστική εκμάθηση και την προετοιμασία για τις εξετάσεις. Στα παιδιά που τα ψυχανωμαλιάσαμε με τις δικές μας νοσηρές εμμονές στις αριθμητικές βαθμολογίες και στο κατινίστικο καραγκιόζεμα του διαγκωνισμού για την «σημαία». Στα παιδιά που κανείς δεν τους δίδαξε πως το «χρήσιμο» δεν είναι πάντα και ωφέλιμο, πως η γνώση δεν οδηγεί απαραίτητα και στην σοφία, πως ο μόχθος τους δεν συνιστά κατ’ ανάγκη και μαθητεία. Στα παιδιά που ακόμα μπορούν και οσμίζονται πως κάτι δεν πάει καλά, ή καλύτερα πως τίποτα δεν πάει καλά, αλλά ελλείψει εμπειρίας δεν μπορούν να διακρίνουν καθαρά τι είναι αυτό. Στα παιδιά που, στερημένα από το χάδι μας, και παραμπουκωμένα από την υλική αφθονία της απουσίας μας, αποπειρούνται «σχέσεις» από τα 13 τους, αλλά Σχέσεις ίσως δεν καταφέρουν ποτέ να συνάψουν. Που τρέχουν στα ωδεία, στα μπαλέτα, στα χορευτικά, στα καλλιτεχνικά, αλλά για την υψηλή Τέχνη της Αγάπης και της συνύπαρξης ουδέποτε έχουν ακούσει.

Στα παιδιά που ποτέ δεν διδάχθηκαν ότι «πλειοψηφία» δεν σημαίνει πάντα δημοκρατία, και οπωσδήποτε όχι απαραίτητα και πολιτεία. Που αντ’αυτού τους πείσαμε ότι φτάνει μια προσχηματική πλειοψηφία, και ενίοτε περιττεύει και αυτή, για να στερήσουν την παιδεία από τους συμμαθητές τους κι από τους εαυτούς τους. Άποψη που υποστηρίζεται όχι από κανέναν άξεστο επαρχιώτη, αλλά από τα πλέον επίσημα χείλη, και δη από τον ίδιο τον Αξιότιμο κ.κ.Υπουργό Εθνικής (παρα;)Παιδείας και Θρησκευμάτων, όταν δηλώνει δημοσίως κι ευθαρσώς ότι οι αποφάσεις των μαθητών για καταλήψεις των σχολικών κτηρίων είναι απολύτως σεβαστές, αρκεί να έχουν ληφθεί κατά πλειοψηφία(!!!).

Και το χειρότερο δεν είναι οι χαμένες ώρες διδασκαλίας των γνωστικών αντικειμένων, που ούτως ή άλλως χάνονται μες την μπαχαλώδη ανοργανωσιά του Υπουργείου (παρα;)Παιδείας, αλλά η συστηματικότατα μεθοδευμένη διδασκαλία της αυθαιρεσίας και της ετσιθελικής κατάλυσης των θεσμών. Τα παιδιά μας μαθαίνουν ότι η παιδεία είναι απλά ένα ακόμα δικαίωμά τους, που αν θέλουν το αποποιούνται ή και το αφαιρούν από τους συνομηλίκους τους. Κι όμως πρώτα απ’ όλα είναι υποχρέωσή τους απέναντι στην ίδια τους την προκοπή. Πείθονται πως μπορούν ατιμωρητί να καταλύουν τους θεσμούς, ειδικά με το πρόσχημα την δυσλειτουργίας τους. Κι όμως αυτό που μας καθιστά κοινωνία πολιτισμένη δεν είναι η απολύτως εύρυθμη λειτουργία των θεσμών μας, αλλά η ίδια τους η ύπαρξη.

Ύπουλη συνιστώσα του προβλήματος η διακριτική κι αθόρυβη παραμονή της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης στο περιθώριο των γεγονότων. Ουδείς διανοείται να διαταράξει την γαληνοτάτη λειτουργία των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων, όσο κι αν κατ’ επίφαση εναντιώνεται στην λογική τους, όσο κι αν κόπτεται για την δημόσια, «δωρεάν» (συγγνώμη, διάλειμμα για αυθόρμητα γέλια) παιδεία. Κι υπερκείμενη του αθλίου και θολού αυτού σκηνικού η ευλογούσα Δεξιά (χειρ) του Υπουργείου (παρα;) Παιδείας. Ευλογούσα την κατά παραγγελία και κατά πλειοψηφία προαποφασισμένη κατάλυση των θεσμών.

Τα συμπεράσματα δικά σου, ώ αναγνώστα. Τα δικά μου όχι πως τα κρατώ κρυφά, αλλά αρκετά σου μαύρισα την καρδιά, νομίζω.

Αδόλφος, ο Μέγας αδικημένος.

Είναι ίδιον των μεγάλων ανδρών (μας διδάσκει η ιστορική εμπειρία) να προηγούνται της εποχής τους, κι ως εκ τούτου συχνάκις να παρεξηγούνται από τους συγχρόνους τους, οι οποίοι εν μέσω μυωπικής πεζότητας αδυνατούν να τους καταλάβουν. Έτσι η αξία των μεγάλων ανδρών (και ισαρίθμων γυναικών -για να είμαστε και κατά Ρεπούση politically correct) αναγνωρίζεται πολύ αργότερα.

Λοιπόν και ο Αδόλφος ο Μέγας, ο πολιτικός και πνευματικός ηγέτης του 3^ου Ράιχ, ο καθοδηγητής και διαφωτιστής, ο καταυγάσας την εικοστοαιωνική ανθρώπινη σκέψη, επιτέλους δικαιώνεται μετά βαΐων και κλάδων 6 δεκαετίες μετά θάνατον. Και μάλιστα από εκεί που κανείς δεν θα το περίμενε, από την Επιτροπή Βιο-ηθικής της Πλησιοαφρικανικής "Δημοκρατίας" της Ψωροκώσταινας (Π."Δ".Ψ.), η οποία Ψωροκώσταινα μάλιστα 2-3 γενεές νωρίτερα (όσο διατηρούσε ακόμα το παρατσούκλι "Ελλάς") τον είχε τόσο άδικα παρεξηγήσει και πολεμήσει. (Κάτι που εντέχνως και δολίως αποκρύπτει το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ' δημοτικού.)

Διότι, ως γνήσιοι φορείς της μετα-νιτσεϊκής κοσμοθεώρησης, οι θύραθεν θιασώτες του θείου Φρίντριχ, οι σαφώς εμφορούμενοι από το νεοταξικό ιδεώδες του Υπερ-ανθρώπου, κατόπιν πολλής και σοβαρής περισκέψεως απεφάνθησαν ότι είναι όχι μόνο θεμιτό, αλλά μάλλον (εκ των συμφραζομένων των) και επιβεβλημένο να θανατώνεται εν τη γενέσει κάθε ανθρώπινο ον, το οποίο φέρει συγγενείς χρωμοσωματικές "ανωμαλίες", όπως άλλωστε επιτάσσει η ευγονική εξέλιξη του είδους.

Φυσικά δεν το λένε έτσι. Αυτό έλλειπε. Αντ' αυτού μας λένε ότι είναι απάνθρωπο να αφήνουμε να γεννηθεί ένας άνθρωπος που θα ταλαιπωρείται ισόβια, ο καημένος, από κάποια ανίατη κληρονομική ασθένεια, και άρα του κάνουμε και χάρη αν τον σκοτώσουμε ενόσω βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακή ηλικία. Λες και είχαν κανένα ζόρι οι νεοταξικοί καραγκιόζηδες για την δυστυχία του διπλανού τους. Μην τρελαθούμε κιόλας!

Δεν μας λένε όμως γιατί δεν θάπρεπε να κάνουν το ίδιο και σε όσους βρίσκονται ήδη εν ζωή και έχουν ενηλικιωθεί (πάσχοντες από μεσογειακή αναιμία, σύνδρομο ντάουν, εκφυλιστικές ασθένειες, τετραπληγικούς, αναπήρους-θύματα ατυχημάτων, κλπ). Γιατί να υποφέρουν οι δύσμοιροι; Να τους στείλουμε όλους στους θαλάμους αερίων, όπως ακριβώς έκανε και στα ανθρώπινα "απόβλητα" του Γ' Ράιχ και ο Αδόλφος ο Μέγας, ο δια της εν λόγω Επιτροπής επιτέλους καταξιωθείς, να ησυχάζουμε από αυτούς, κι αυτοί από εμάς, και να έχουμε κάνει και την καλή πράξη της ημέρας, ως γνήσια (νεοταξικά) προσκοπάκια. Η ίδια η δική τους συλλογιστική, με αυτοσυνέπεια προεκτεινόμενη, αυτό επιβάλλει.

Ένα τολμηρό στριπτήζ όμως θα δείξει ότι αυτό που τους ενδιαφέρει είναι αποκλειστικά και μόνο η οικονομική επιβάρυνση των (ολοένα και πιο ιδιωτικοποιημένων) ταμείων υγείας και προνοίας. Οι "ανθρωπιστικοί" λόγοι που επικαλούνται είναι στην ουσία τους στυγνά οικονομικοί. Ένας άνθρωπος με μεσογειακή αναιμία είναι φύρα για την οικονομία μας, άρα τον σκοτώνουμε. Έτσι, ωμά, απλά, ξεκάθαρα.

Δεν μας το λένε βεβαίως έτσι ακόμα, γιατί αυτό θίγει την φλούφλικη, μανταμίστικη αισθητική μας, προκαλεί φρίκη. (Για πόσο ακόμα; άλλωστε ο φόνος ενός εμβρίου δεν προξενεί πια καμμιά εντύπωση) Ξεκινούμε προς το παρόν με τις αμβλώσεις "για λόγους υγείας" και θα φτάσουμε κι εκεί σιγά-σιγά, η αρχή έχει γίνει. Η πόρτα ξεκλείδωσε με την αμφισβήτηση της ανθρώπινης ζωής ως αυταξίας. Πλέον το να ανοίξει διάπλατα είναι θέμα χρόνου. Για τους νεοταξίτες ο άνθρωπος δεν έχει αξία ως πρόσωπο και εικόνα Θεού, ως κάτι το ίδιο με εμάς, με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά εντελώς χρηστικά, ως καταναλωτική και παραγωγική μονάδα. Το μέλλον προδιαγράφεται εφιαλτικό.

Και δυστυχώς, μακάρι να ήταν μόνο αυτά τα κριτήρια αποδοχής ή απόρριψης της ανθρώπινης ζωής. Το τραγικότερο είναι πως η συλλογική συνείδηση έχει τόσο πολύ αμβλυνθεί, ώστε σε ελάχιστες μόνο περιπτώσεις τίθεται δίλημμα άμβλωσης για λόγους υγείας. Ο κανόνας είναι ότι σκοτώνουμε τα παιδιά μας απλά και μόνο επειδή δεν τα θέλουμε στη ζωή μας, επειδή τα θεωρούμε εμπόδια στην δική μας "ευτυχία", όπως αρεσκόμαστε να αποκαλούμε τον ευδαιμονιστικό μικρο-παράδεισο που έχει ο καθείς κατά νου.

Γιατί ευτυχία δεν είναι για εμάς το διακύβευμα της άνευ όρων αγάπης με όλους τους συνανθρώπους, αλλά ειδικότερα με τα παιδιά μας, το ανιδιοτελές ευωδιαστικό άδειασμα του εαυτού μας στους γύρω μας. Ευτυχία ονομάζουμε την υπερτροφία του ναρκισσισμού μας, την θεμελιωμένη επί πτωμάτων. Το πανταχόθεν λιβανιζόμενο ατομικό Εγώ. Κι επειδή ενδεχομένως ένα παιδί θα βλάψει την καριέρα μας, το ηδονιστικό βόλεμά μας, το κατινίστικο ίματζ μας, επειδή θα κατεβάσει από το βάθρο του τον κακομαθημένο ναρκισσισμό μας, θα μας καθίσει αμείλικτα μπροστά στον καθρέφτη των ευθυνών μας, γι’ αυτό και το καταδικάζουμε: Εις θάνατον! Με συνοπτικές διαδικασίες δίκης-παρωδίας. Και το εκτελούμε. Ψυχρά.

Αφού αυτοί που θεωρούμε εμείς ότι περισσεύουν, οι παρείσακτοι στη ζωή μας θανατώνονται εν ψυχρώ, ως μη δικαιούμενοι μια (αυτονόητη) θέση που αξιωματικά έχουν, τότε για τους άλλους, για τους γενετικά ατυχήσαντες, για τα εν δυνάμει βαρίδια του ούτως ή άλλως σακατεμένου ασφαλιστικού συστήματος, ποια μπορεί να είναι η απόφαση εκ μέρους της αξιοτίμου Επιτροπής Βιοηθικής της μη έχουσας ιερό και όσιο; Εις θάνατον!

Το ερώτημα όμως, πέρα από τις όποιες εισηγήσεις της όποιας επιτροπής της όποιας Πλησιοαφρικανικής "Δημοκρατίας" της Ψωροκώσταινας, τίθεται αμείλικτο, και θα τίθεται πάντα έτσι: Είναι ή δεν είναι η ανθρώπινη ζωή αδιαπραγμάτευτη; Ναι ή όχι;

ΥΓ: Θερμά συγχαρητήρια και τιμή παλικαρίσια αξίζει στον κ. Ρουπακιά, μέλος της επιτροπής, ο οποίος ρητά διαχώρισε την θέση του.

Για τις λεπτομέρειες: http://www.bioethics.gr