Οι "σουίτες" της Ι.Μ. Βατοπαιδίου

Μπορεί ο καθείς να έχει την δική του άποψη για την ορθότητα της προσέγγισης του θέματος της Μοναστηριακής Περιουσίας από την σημερινή συνοδεία της Ι.Μ.Βατοπαιδίου.

Προσωπικά διατηρώ σοβαρότατες ενστάσεις. Όμως...

Το άδικο είναι άδικο. Είναι θέμα τιμής να υπερασπιζόμαστε τον καθένα, όποιος και να είναι, από αισχρές επιθέσεις. Όταν κάποιον είναι κάτω και τον χτυπάνε, δεν ρωτάς ποιος είναι, δεν ρωτάς ποιοι τον πατούν, πάς και τον βοηθάς. Έτσι, από ρωμαίικο αντριλίκι, ρε γαμ... Δεν κάνεις χάρη σε αυτόν. Υπηρετείς το Δίκιο.

Γιαυτό και αισθάνομαι το χρέος να αναδημοσιεύσω την καταγγελία για την "δημοσιογραφική" λάσπη που δέχθηκε η Ι.Μ. Βατοπαιδίου τελευταία από κύκλους που ψάχνανε αφορμή να χύσουν το δηλητήριό τους.

Επαναλαμβάνω: Διατηρώ σοβαρότατες ενστάσεις για τις πρακτικές της σημερινής ακολουθίας της Μονής. Όμως πρέπει να παραθέσω τον παρακάτω δεσμό:

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2008/10/2.html

ποιός μας φταίει; το ξερό μας το κεφάλι!

Την Κυριακή 28/9 σημειώθηκε θανατηφόρο τροχαίο στα διόδια Πολυμύλου στην Εγνατία. Δίχως να γνωρίζω λεπτομέρειες, και με πιθανότητα λανθασμένης εκτίμησης, φαίνεται πως ΙΧ αυτοκίνητο έχασε τον έλεγχο (πώς άραγε;;;) περνώντας ανάμεσα από τα ταμεία των διοδίων, έσπασε τα κεντρικά διαχωριστικά στηθαία, πέρασε στο αντίθετο ρεύμα, και συγκρούστηκε μετωπικά με διερχόμενο φορτηγό.

Εν τούτοις αηδία προκάλεσε η συμπεριφορά κάποιων αχαρακτήριστων "οδηγών", που προσπερνούσαν την ουρά των 2-3 χιλιομέτρων που είχε δημιουργηθεί από δεξιά, από την λωρίδα εκτάκτου ανάγκης, εμποδίζοντας "φαροφόρα" οχήματα των υπηρεσιών.

Τέτοιες συμπεριφορές ανισόρροπου πιθηκανθρώπου δεν μας αφήνουν και πολλά περιθώρια ελπίδας για βελτίωση της ανθρωποκτόνου κατάστασης στους Ελληνικούς δρόμους.

Κι όμως σκοτωνόμαστε τζάμπα.

Το θέμα είναι σοβαρότατο, κι ας υποβαθμίζεται, κι ας αποσιωπάται από τα Μίντια.

Κάθε χρόνο στην χώρα μας πάνω από 2000 συνάνθρωποί μας, νέοι οι περισσότεροι, αφήνουν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο (το νούμερο μου προκαλεί ίλιγγο). Κι άλλοι τόσοι μετά από λίγες μέρες στην εντατική. Κι άλλοι τόσοι και περισσότεροι εύχονται να είχαν πεθάνει «επιτόπου», γιατί στο εξής θα ζουν με σοβαρότατες αναπηρίες.

Η αποτυχία της πολιτείας να καταφέρει το στοιχειώδες και το αυτονόητο, να προστατέψει δηλαδή την ζωή την ίδια των πολιτών της, είναι κραυγαλέα, πέρα πάσης αμφισβήτησης.

Τις τελευταίες ημέρες, στην σκιά σκανδάλων, δημοσκοπήσεων, «ιερών» real-estate και ανίερων νομοτύπων ανηθικοτήτων, δημοσιοποιήθηκαν δυο πολύ ενδιαφέρουσες ανεξάρτητες έρευνες. Και οι δυο βασίζονται στέρεα στην αμείλικτη Στατιστική. Η πρώτη, από το Πολυτεχνείο Κρήτης, καταδεικνύει αυτό που οι γνώστες του προβλήματος κραυγάζουν εξαπ’ανέκαθεν, ότι δηλαδή το κλειδί στην όλη υπόθεση βρίσκεται πρωτίστως στην σοβαρή και συνεπή αστυνόμευση της οδικής συμπεριφοράς, μην παραβλέποντας φυσικά και τις άθλιες οδικές υποδομές, αλλά και την διαιώνιση μιας απαράδεκτης κυκλοφοριακής νοοτροπίας. Η δεύτερη, από το Τεχνικό Επιμελητήριο, τονίζει τα μαύρα χάλια του οδικού δικτύου, την εγκληματική συνήθεια της χρήσης τηλεφώνου εν ώρα οδήγησης, αλλά και την αναποτελεσματικότητα του νέου ΚΟΚ. Ας σημειωθεί ότι ο νέος ΚΟΚ είναι πρακτικά ίδιος με τον «παλιό», με την διαφορά ότι προβλέπει πιο ψηλά, συχνά εξοντωτικά, πρόστιμα για τους παραβάτες. Έτσι όμως, επειδή δεν συνοδεύεται από συστηματική αστυνόμευση και από άλλες προληπτικές και αποτρεπτικές για τις παραβάσεις ενέργειες, ο «νέος» ΚΟΚ καταλήγει να είναι ένας άτυπος φοροεισπρακτικός νόμος.

Μα είναι τόσο πια δύσκολο να σώσει η πολιτεία τις χιλιάδες των ζωών που χάνονται κάθε χρόνο αδίκως και βλακωδώς; Νομίζω πως δεν είναι καθόλου δύσκολο, αρκεί να το θέλει πραγματικά. Αρκεί να αποφασίσουμε όλοι ότι δεν θα βάλουμε τίποτα πάνω από την ζωή μας. Και δεν χρειάζεται να είναι κανείς γκουρού, για να προτείνει κάποια καινοτόμα μέτρα. (πολλά από αυτά ήδη εφαρμόζονται επιτυχώς και είναι αυτονόητα σε άλλες χώρες, τουλάχιστο ας τους αντιγράψουμε, εφόσον δεν μπορούμε να πρωτοτυπούμε). Τι δηλαδή μπορεί να γίνει:

- Οπωσδήποτε δρακόντεια αστυνόμευση, συνεχής, αμείλικτη και ασφυκτική, προσανατολισμένη στην ουσία της οδικής ασφάλειας. Δίχως αυτήν όλα τα υπόλοιπα δυστυχώς είναι ευχολόγιο, και βαρετή φλυαρία.

- Δυνατότητα και διευκόλυνση ακόμα και ιδιωτών να καταγράφουν και να καταγγέλλουν τροχαίες παραβάσεις. Άλλωστε έχουν έννομο συμφέρον να το κάνουν, γιατί οι ίδιοι είναι που εκτίθενται σε κίνδυνο.

- Παιδαγωγική φιλοσοφία στις κυρώσεις. Επιείκεια για την πρώτη παράβαση, αυστηροποίηση για τις επόμενες, εξάντληση της αυστηρότητας για τους αμετανόητους. Υποχρεωτικά σεμινάρια οδικής ασφάλειας στους παραβάτες οδηγούς και πεζούς. Διπλά και τριπλά πρόστιμα σε παραβάτες οδηγούς που μεταφέρουν παιδιά, και άρα δίνουν το κακό παράδειγμα. Ειδικές ποινές για δημόσια πρόσωπα, διότι και αυτά δίνουν παράδειγμα.

- Διπλώματα οδήγησης με περιορισμό ιπποδύναμης, ανάλογα με την ηλικία. Οι τακτικοί παραβάτες να υποβιβάζονται στην χαμηλότερη κατηγορία, ανεξαρτήτως ηλικίας.

- Σύνδεση ασφαλίστρων- παραβατικότητας, μέσα από ένα σύστημα bonus-malus.

- Απαγόρευση διαφημίσεων αυτοκινήτων με αναφορά σε ταχύτητα, δυναμισμό, επιθετικότητα, «μαγκιά» του διαφημιζομένου προϊόντος.

- Υποχρέωση των ΜΜΕ με κάθε διαφήμιση αυτοκινήτου να ακολουθεί και μια αντίστοιχη σχετικά με την οδική ασφάλεια.

- Συνεχής και έντονη αντίστοιχη καμπάνια από την Πολιτεία.

- Πολλαπλασιασμός των οργάνων ελέγχου και των τεχνικών μέσων. Άλλωστε δεν επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό, καθώς είναι τα μόνα που, αν και δεν είναι αυτό το ζητούμενο, βγάζουν τα έξοδά τους,

- Συνεχής παρακολούθηση της καλής κατάστασης των οχημάτων, κινητά τεχνικά κλιμάκια για τους βασικούς ελέγχους, αυτόματη κατάσχεση οχημάτων με «περίεργες» μετατροπές.

- Υποχρεωτικός εφοδιασμός κάθε οχήματος με σύστημα ανοικτής ακρόασης για κινητά τηλέφωνα.

- Άμεση επισκευή του οδικού δικτύου, ειδικά σε περιπτώσεις κακοτεχνιών, παγίδων, ασαφών διαγραμμίσεων και ορίων, ανεπαρκούς ή λανθασμένης σήμανσης. Ποινικοποίηση των κακοτεχνιών για κατασκευαστές και επιβλέποντες υπαλλήλους.

- Καθιέρωση τεχνικών προδιαγραφών και νορμών για κάθε είδους δρόμο, πεζόδρομο, κλπ.

- Θέσπιση Ανεξάρτητης Αρχής Οδικής Ασφάλειας.

- Επίμονη προσπάθεια για εμφύσηση της έννοιας της οδικής ασφάλειας στα παιδιά, οργανωμένη κυκλοφοριακή αγωγή από τα σχολικά θρανία και ανάληψη από την πολιτεία της υποχρέωσης για την εκπαίδευση στην οδήγηση. Άλλωστε, αν μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι, αυτό είναι οι νέες γενιές.

Πολλά ακόμα μπορεί κανείς να προτείνει, αλλά ο σκοπός του παρόντος είναι να αναφέρει ενδεικτικά κάποιες ενδεδειγμένες ενέργειες, οι οποίες φυσικά δεν εξαντλούν το θέμα. Το γνωρίζω πως από ένα παράλυτο και ανάλγητο κράτος ελάχιστα μπορεί κανείς να περιμένει. Το γνωρίζω καλά επίσης, ότι κάποιες από τις παραπάνω προτάσεις ξενίζουν, ίσως κάποιοι υπομειδιάσουν κιόλας. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι καλύτερα να υπομένουμε μερικά «παράλογα» αυστηρά μέτρα, παρά να σκοτωνόμαστε παράλογα. Αν πάλι δεν μπορούμε να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι πρέπει να θυσιάσουμε την οδική μας ξεγνοιασιά και ανευθυνότητα, τότε θα πρέπει να εξακολουθούμε να συμφιλιωνόμαστε με το γεγονός ότι χιλιάδες συνάνθρωποί μας χάνονται καθημερινώς άδικα. Ίσως και πρόσωπα που αγαπούμε. Ίσως αύριο, ποιος ξέρει, κι εμείς οι ίδιοι.

Νόμιμο ή ηθικό; Ή μήπως τίποτε από τα δυο;

Τι είναι αυτό που καταξιώνει την διαγωγή των δημοσίων προσώπων; Η νομιμότητα των πράξεών του, μήπως; Η ηθική τους; Το ήθος τους άραγε, ή τι άλλο;

Σύμπτωμα χαρακτηριστικό μιας σήπτουσας κοινωνίας, όπως καλή ώρα η δική μας, είναι η αδυναμία διάκρισης αξιών και ποιοτήτων. Διότι αυτή η διάκριση είναι φύσει αντισηπτική, και άρα άτοπη μέσα στην ζέχνουσα σήψη μας. Λοιπόν, για να σαπίζεις πρέπει προηγουμένως να έχεις απονευρωθεί, ώστε να μένεις με το στόμα χανοειδώς ανοικτό μπροστά σε ρηχές υβριστικές ατάκες του τύπου "είναι νόμιμο, άρα και ηθικό" και να μην αρπάζεις σβερκόκωλα τους υβριστές – ξεστομιστές να τους σιχτιροσαβουρντίζεις στον Καιάδα της ιστορικής χλεύης.

Διάκριση αξιών και ποιοτήτων θα πει να ξέρω τι μου γίνεται, να έχω επίγνωση για το τι με ωφελεί και τι με βλάπτει, τι με θάβει και τι με απογειώνει. Ποιος δημόσιος λειτουργός, ποιος "εθνοπατέρας" θα με προάγει και ποιος θα με καταβαραθρώσει.

Προαπαιτούμενο γνώρισμα των "εθνοπατέρων" η νομιμότητα; Ασφαλώς και όχι. Μή γένοιτο! Η νομιμοφροσύνη ναι. Η νομιμότητα όχι. Διότι εξ ορισμού, ως διακονούμενος ο Λαός είναι πάνω από τον υπηρέτη Νόμο (πλην των κακορίζικων ετερονομημένων κοινωνιών) και διαφεντεύει τα του οίκου του. Άρα και οι εκπρόσωποι και οι μπροστάρηδες του Λαού πρέπει να είναι πάνω από τον Νόμο (στον βαθμό που διάγουν ως εκπρόσωποι και μπροστάρηδες) όχι για να τον παραβαίνουν, αλλά για να τον υπερβαίνουν ελέω Λαού. Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα της πολυθρύλητης βουλευτικής ασυλίας. (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, οφείλει νομίζω να επεκταθή και σε κάθε επίπεδο εξελεγμένης εξουσίας, για ενέργειες όμως που σχετίζονται με την άσκηση αυτής της εξουσίας στο όνομα του εκλέγοντος Λαού).

Τότε, μήπως η ηθική, το εθιμικό δηλαδή και άγραφο στην ουσία Δίκαιο, είναι το προαπαιτούμενο γνώρισμα των Αρχόντων; Πιθανότατα, αλλά και πάλι υπάρχουν περιπτώσεις που η ηθική ως ήθος-έθος-συνήθεια απλά καταγράφει την μιζέρια μας, τον εύκολο συμβιβασμό της πεπτωκυίας μικρότητάς μας. Ανασφάλεια, και ενοχική κρύφια συναίσθηση αναξιότητας, και μετάθεση επαχθούς ευθύνης στους μπροστάρηδες. Βαθύτατα μεταπτωτικώς ανθρώπινο, και γαρ ατελές. Άρα ως Πολιτεία Αληθοστρεφής, ούτε κι εδώ αναπαυόμαστε. Απαιτούμε από τους μπροστάρηδες να μην φαλκιδεύονται στην χωμάτινη ηθική μας, αλλά, ως μπροστάρηδες, να την εξυψώνουν αληθοστρεφώς.

Έτσι, ως απόσταγμα της άγραφης στα νομικά κείμενα, πλην εγγεγραμμένης στην μύχια συλλογική συνείδησή μας Ηθικής ορίζουμε το Ήθος, την στάση και την σχέση ζωής που οικοδομεί στην ουσία του ο καθένας μας. Κι αν διπλοαποστάξουμε και το Ήθος, τότε φτάνουμε στην Αρετή, στην σύνθετη ποιότητα εκείνη του ανθρώπου, που του επιτρέπει να συγκροτεί Κοινωνία και Πολιτεία. Αυτό οφείλει να είναι το κύριο γνώρισμα κάθε μπροστάρη και ταγού, σε μια κοινωνία που θέλει να ελπίζει στην ανελικτική συνέχειά της. Από την χαμερπή νομιμότητα μέχρι την υψιπετή Αρετή η διαφορά είναι ουρανομήκης, αλλά αλί και τρισαλί στην κοινωνία που δεν το έχει αντιληφθεί.

Αντίπους της Αρετής η Αχρειότης. Ο αχρείος , ο άχρηστος, και δη το μπάζο, απεργάζεται την δικιά του δυσώδη ευδαιμονία εις βάρος της κοινής προκοπής. Δεν συνεισφέρει τίποτε, ούτε ως παράδειγμα προς μίμηση, ούτε ως υλική στα κοινά συνδρομή. Προφασίζεται προφάσεις για εύκολο εν αμαρτίαις οφ-σορ πλουτισμό, χλευάζοντας επιδεικτικά τα "κορόιδα" που δεν τους κόβει ή απλά δεν καταδέχονται, ρε αδελφέ, να βοθροκυλιστούν μαζί του.

H religio imperii, η δογματική κατήχηση και η συνεκτική ουσία.

Κοινωνία θα πει άθροισμα ατόμων που επιδιώκουν από κοινού το δικό του ατομικό συμφέρον το καθένα, και αυτό γίνεται από κοινού, επειδή έτσι επιτυγχάνεται το βέλτιστο αποτέλεσμα. Ή μήπως όχι;…

…διότι, κοινωνία κατά μια άλλη, «αιρετική» άποψη είναι άθροισμα ατόμων, πλην όμως όχι θεωρουμένων ανεξαρτήτως της ποιότητας των σχέσεων που συνάπτουν μεταξύ τους, σχέσεις που οδηγούν σε υπέρβαση της χρηστικής- καταναλωτικής προσέγγισης του Άλλου μέσα σε μια διαρκή περιπέτεια κοινής αναζήτησης της Αλήθειας. Ποιότητα σχέσεων που νοηματοδοτεί τον βίο των κοινωνούντων.

Είτε χαμερπώς προσεγγίζεις την πρώτη εκδοχή, είτε υπερνεφέλως ιπτάμενος ψυχανεμίζεσαι την δεύτερη, υπάρχει μεταξύ τους μια κοινή ιδιότητα, χρησιμότατη στην μεν, αυτονόητη στην δε: Η ανάγκη για την συνεκτική ουσία της κοινωνίας. Για τον κοινό τόπο, τον κοινό λόγο, τον κοινόν νούν, για το κοινό περί δικαίου αίσθημα, για κοινά περί καλού και περί αισχρού κριτήρια, εν τέλει για ένα κοινό θεμέλιο συνεννόησης, για μια κοινή βάση συγκρότησης Πολιτείας. (γιαυτό και ο ιστορικός του μέλλοντος θα ξεκαρδίζεται μετά δακρύων, αναφερόμενος στο σημερινό Νεοεποχικό ιδεολόγημα της «πολύ-πολιτισμικότητας»). Χωρίς αυτήν την συνεκτική ουσία κοινωνία δεν γίνεται. Τελεία και Παύλα. Σκορποχώρι ναι. Κοινωνία όχι!

Το ποια μπορεί είναι αυτή η συνεκτική ουσία, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Πάντως, αν θέλουμε να λειτουργεί ως τέτοια, δηλαδή ως όντως συνεκτική, θα πρέπει να αγγίζει τα εσώψυχα των κοινωνούντων, να περνά στην εσωτερική σφαίρα του Ιερού. Αλλιώς είναι ρηχός καταναγκασμός, και απλά δεν λειτουργεί.

Από παλιά αυτό μεταφραζόταν σε δυο λέξεις: Religio Imperii. Πάει να πει «επίσημη κρατική θρησκεία». Άρα χρήση του Ιερού και Υπερβατικού στην υπηρεσία της κοινωνικής συνοχής. Πολιτικά ευφυές, πνευματικά ελεεινό. Πάντως δουλεύει, έστω και με θύματα γενιές ολόκληρες συνειδησιακά ετερονομημένων, άρα και βαθύτατα δυστυχισμένων λαϊκών μαζών.

Ας έρθουμε στο Σήμερα. Religio Imperii υπάρχει, όχι πια ο Πατήρ Δίας, ή ο Τριαδικός Θεός, αλλά ο Φιλελεύθερος Καταναλωτικός Ουμανισμός (με όσους κομίζουν άλλη άποψη, είμαι ανοικτός για γόνιμο δημόσιο διάλογο). Το πρόβλημα όμως με την εν λόγω "θρησκεία" είναι ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά ως συνεκτική της κοινωνίας ουσία, γιατί αναφέρεται στον Άνθρωπο που δεν είναι αφ’ εαυτού Ιερός, και όχι σε κάτι πάνω από αυτόν, σε κάτι υπερβατικό. Άρα οι κοινωνίες που βασίζονται σε αυτήν είναι φύσει ασταθείς. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια πιο στέρεα μεταφυσική βάση. Κατιτίς από πραγματική Θρησκεία.

Δηλαδή μια κοινωνία που απεμπολεί την Θρησκεία από την σκέψη και την πράξη της, έχει σοβαρότατο πρόβλημα συνοχής και επιβίωσης. Όπως και μια κοινωνία που την απαξιώνει και την εξοβελίζει από την εκπαιδευτική της διαδικασία. Πόσω μάλλον όταν πρόκειται για μια θρησκεία που επί χιλιετίες έχει διαμορφώσει την ιστορία, την νοοτροπία, την φιλοσοφία, την ταυτότητα την ίδια ενός λαού. Η απαξίωσή της, ειδικά σε εποχές που ο λαός αυτός καλείται εκών-άκων να «συνυπάρξει» με στρατιές απρόσκλητων «οικονομικών» επισκεπτών- εισβολέων, αρνουμένων να συμμορφωθούν μέσα στην κοινή αυτή συνεκτική ουσία, ισοδυναμεί με εθνική αλλά και πολιτειακή αυτοκτονία.

Όσο για την Εκκλησία, φρονώ ότι δεν υφίσταται κανένα απολύτως πρόβλημα. Ίσα ίσα που λίγη ταπείνωση, έστω και ακούσια, πάντα είναι ωφέλιμη. Καιρός να αντιληφθεί ότι άλλο η δογματική κατήχηση λογικών προβάτων, και άλλο η υποταγή συνειδήσεων. Επίσης καιρός να καταλάβει ότι η εκάστοτε Πολιτεία θα διδάξει Θρησκευτικά αν και εφόσον γουστάρει, αλλά πάντως με τον δικό της τρόπο, για τους δικούς της λόγους, και ανεξάρτητα από τις σωτηριολογικές εκκλησιαστικές ανησυχίες. Η διαποίμανση είναι εκκλησιαστικό έργο και συνιστά εγκληματική ανευθυνότητα να το εμπιστεύεται στην κοσμική εξουσία.

Αν το «κοσμικό» κράτος υποβαθμίζει και απαξιώνει την διδασκαλία των θρησκευτικών, κακό του κεφαλιού του, θα το βρει μπροστά του. Η Εκκλησία ως θεανθρώπινος οργανισμός έχει την δική της οικουμενική σωτηριολογική αποστολή και τους δικούς της τρόπους δράσης, και φυσικά εξ ορισμού δεν βλάπτεται από καμμία εθνική αυτοκτονία.

Η ύστατη παραίτηση.

Ποιος δεν θυμάται την αλήστου μνήμης ατάκα εκείνου του αμίμητου νεαρού σπουργιτιού του Αρκά (ή μήπως ήταν το μοχθηρό ποντικάκι, ο Μοντεχρήστος;) το οποίο περίτρανα διακήρυττε: «ας αφήσουμε τους εγωισμούς και ας ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας!!!»

Φημισμένος βέβαια ο εν λόγω σκιτσογράφος και καταξιωμένος για την μοναδική του ικανότητα να εμφανίζει την γελοιότητα που προκύπτει από τον εμπαιγμό και την διαστροφή της λογικής και της αυτοσυνέπειας των κανόνων της. Το οστεοθραυστικό του χιούμορ εκεί ακριβώς έγκειται.

Προσφάτως έμεινα στήλη άλατος, ακούγοντας κορυφαίο στέλεχος (ίσως και αρχηγική φιγούρα) ιστορικού Ελληνικού κόμματος, εκπροσωπούμενου μάλιστα και στην παρούσα Βουλή, να δηλώνει με τεχνητή παρρησία ενώπιον «συντρόφων», ως άλλος γελοιογραφικός στρουθοειδής χαρακτήρας: «πρέπει να αφήσουμε την ομφαλοσκόπηση και να πιστέψουμε στον εαυτό μας». Ούτε τον Αρκά να είχε για ίματζ-μέικερ!

Την αποπληκτική έκπληξη και την έκρηξη θυμηδίας που μοιραία ακολούθησε, τις διαδέχθηκε η μελαγχολική ερώτηση: Πιάσαμε άραγε πάτο, ή έχει και πιο κάτω ακόμα;

Αφού παραιτηθήκαμε από:

• Την απαίτηση για Υγεία και Πρόνοια, αφού στην γλυκειά μας Ψωροκώσταινα πρακτικά απαγορεύεται να αρρωστήσεις.
• Την απαίτηση για Παιδεία, καθώς βιώνουμε την εποχή του θριάμβου της ιδιωτικής (και από ιδίους πόρους αμειβομένης) παιδείας και παρά-παιδείας.
• Την απαίτηση για Εθνική κυριαρχία και αξιοπρέπεια, αφού στην Θράκη οι «φίλοι» μας αλωνίζουν ανενόχλητοι, και αφού δεχόμαστε σχεδόν φοβικά την υβριστική εναντίον μας έπαρση γειτονικών νεοσυσταθέντων τάχα και κρατιδίων
• Την απαίτηση για Ασφάλεια, αφού κι ο κάθε μπας-κλας κακοποιός του γλυκού νερού μπορεί να αλωνίζει ανενόχλητος, εκτοξεύοντας τους δείκτες της εγκληματικότητας στα ύψη, κι αφού ο κάθε ψυχάκιας βγάζει τα απωθημένα του σκοτώνοντας τον εαυτό του και τους άλλους στην άσφαλτο.
• Την απαίτηση ακόμα ακόμα και για Εθνική Επιβίωση, καθώς δεχόμαστε αδιάφορα το ότι οι δείκτες γονιμότητας έχουν κρημνιστεί στο 0.8, και άρα σε 7 δεκαετίες θα είμαστε όχι περισσότεροι από 3 εκατομμύρια (απίστευτο;)
• Την απαίτηση για… κλπ, κλπ, εν γένει για ό,τι χαρακτηρίζει την αξιοπρέπεια μιας σύγχρονης Πολιτείας,

…αφού λοιπόν παραιτηθήκαμε βλακωδώς από όλα αυτά τα αυτονόητα, τώρα καταθέτουμε και την ύστατή μας παραίτηση. Την παραίτηση από την Απλή Κοινή Λογική.

Αγόγγυστα ανεχόμαστε να μας εμπαίζουν και να χλευάζουν την λογική μας. Ανεχόμαστε να μας φέρονται ωσάν να είχαμε IQ βακτηριδίου. Άραγε πιάσαμε πάτο, ή έχει και πιο κάτω;

Ακούς εκεί: «πρέπει να αφήσουμε την ομφαλοσκόπηση, και να πιστέψουμε στον εαυτός μας»

Άραγε έχει και πιο κάτω;

Η Οικογένεια ως άθλημα είτε ως «δικαίωμα»

Δικαίωμα! Λέξη συνήθης-συνηθέστατη στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Κι όπως κάθε συνηθέστατη λέξη, είναι δηλωτική ενός συγκεκριμένου τρόπου εννόησης του βίου αυτών που την εκφέρουν, μιας κρατούσας «σχολής» σκέψης. Εν προκειμένω, η «σχολή» αυτή είναι η Ουμανιστική προσέγγιση του βίου. Ουμανιστική (δηλαδή Ανθρωπιστική) μόνο κατ’ επίφασιν βεβαίως-βεβαίως, καθώς δεν νοεί τον άνθρωπο βαθύτερα ως πρόσωπο που κοινωνεί ισότιμα την ύπαρξή του, (όπως η καθ’ ημάς τρισχιλιετής και βάλε παράδοση) αλλά ως άτομο ανεξάρτητο, ενίοτε εν διαστάσει προς το σύνολο, και πάντως αυτονομημένο από αυτό. Άρα και φορέα δικαιωμάτων, πάει να πει ατομοκεντρικών κατοχυρώσεων που παρέχονται από το σύνολο προς στο άτομο, προκειμένου να υπάρξει κατ’ ανάγκη ως υπαρξιακά αυτονομημένο.

Και νοείται ένας και μόνο τρόπος να υπάρχει κανείς σε υπαρξιακή αυτονόμηση από τους άλλους, από τον Άλλον, τον Πλησίον, κι αυτός είναι ο ευδαιμονισμός, η επίπλαστη δηλαδή ηδονιστική πληρότητα του είναι. Δηλαδή, όπως το λέει κι ο σοφός (πάλαι ποτε) λαός: «ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ότι… κλπ, κλπ»

Από τα παραπάνω όμως συνάγεται και κάτι ακόμα σοβαρό και σημαντικό. Ότι δηλαδή το «δικαίωμα» παρέχεται στο άτομο από το σύνολο, και δεν είναι μια δική του αυθαίρετη απολαβή. Δηλαδή το δικαίωμα δεν είναι κάτι που το αποκτά κανείς επειδή έτσι το θέλει ή έτσι το φαντάζεται, αλλά του δίδεται από το σύνολο, προφανώς για συγκεκριμένους λόγους και υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, και πάντως όχι για τα όμορφά του τα καμαρόφρυδα.

Έτσι αποκαλύπτεται το φαιδρόν και γελοιωδέστατον της κοινότυπης νεοελληνικής ατάκας: «μα είναι δικαίωμά μου να …». Και λοιπόν; Ποιος το λέει; Εσύ; Σκασίλα μας μεγάλη! Αν εμείς, το σύνολο, το Κοινόν, η Σύναξη, δεν στο δώσουμε το δικαίωμα, τότε και δεν το έχεις, κι ας χτυπιέσαι χίλια χρόνια. Γούστο και καπέλο μας, κι ας πρόσεχες. Ευσεβείς πόθους μπορεί κανείς να έχει όσους θέλει, αλλά δικαιώματα λαμβάνει μόνο από Κοινόν. Αυτό νέμει το δίκαιο, την δικαιοσύνη, το δικαίωμα. Μόνον αυτό.

Κι έχει το Σύνολο τους δικούς του λόγους για κάθε δικαίωμα που (όπως δείξαμε παραπάνω) αποδίδει στο άτομο. Λόγους συνοχής κι επιβίωσης του ιδίου του Συνόλου. Λέει το Σύνολο: «σου δίνω, ώ άτομο αυτονομημένο, το τάδε δικαίωμα, όχι για να περνάς καλά, σκασίλα μου, αλλά διότι έτσι εγώ, το Σύνολο, εξυπηρετώ τους δικούς μου σκοπούς. Δεν με νοιάζει αν περνάς καλά, άλλωστε κι εσύ ως αυτονομημένο άτομο δεν νοιάζεσαι για εμένα. Απλά εξυπηρετούμαστε χρηστικά αλλήλοις. Συγκυριακά». Όταν όμως άτομο και σύνολο δένονται υπαρξιακά, πάει να πει δεν νοείται το ένα δίχως το άλλο, τότε συγκροτούν κοινωνία, και η παραπάνω λογική καταρρέει ή μάλλον υπερβαίνεται. Αντί της συναλλαγής, ό,τι απολαμβάνει το άτομο ή ό,τι προσφέρει στην κοινωνία δεν νοείται ως δικαίωμα ή ως υποχρέωση, αλλά ως φυσική απόρροια της υπαρξιακής τους σύνδεσης. Η οποία όμως υπαρξιακή σύνδεση δεν είναι μια σταθερή κατάσταση ευφορίας, αλλά ένα ασταθές και διαρκές στοίχημα στο οποίο η σχέση συνεχώς δοκιμάζεται, εκπίπτει και πάλι ανακάμπτει, αρνούμενη κάθε βεβαιότητα ως τέλμα. Ένα επίπονο άθλημα με στόχο την Αλήθεια.

Μακρύς πρόλογος για έναν σύντομο συλλογισμό: Εσύ, ζεύγος ομόφυλο, δίανδρο ή διγύναιο, γιατί επικαλείσαι «δικαίωμα» στην οικογένεια; Το γνωρίζω, το γνωρίζουμε, ότι ο σεξουαλικός σου προσανατολισμός είναι ασυνήθης. Δεν θα επεκταθώ εδώ περισσότερο. Όμως γιατί μιλάς για γάμο, και γιατί διεκδικείς οικογένεια; Σε τι θα είναι χρήσιμη η δική σου οικογένεια στο Σύνολο; Καθώς μόνο για χρησιμότητα μεταξύ σου και του Συνόλου μπορούμε να μιλάμε, κι όχι για σχέση οντολογική. Διότι εσύ από μόνο σου έχεις αυτονομηθεί από το Σύνολο, επειδή επιμένεις να επικαλείσαι αναιδώς τα «δικαιώματά» σου. Γιατί θέλεις, ώ ζεύγος ομόφυλο, να συγκρίνεις τον εαυτό σου και τον άγονο ευδαιμονισμό σου με τον φύσει γόνιμο ετερόφυλο έρωτα; Γιατί κρύβεις τις δικιές σου ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τα αβυσσαλέα ψυχολογικά σου κενά πίσω από την εμμονή σου να καλείσαι «οικογένεια» και να επικαλείσαι το «δικαίωμά» σου στην υιοθεσία;

Λίγη τιμιότητα, παρακαλώ. Είσαι οντότητα κατ’ επιλογή στείρα. Με αξιοπρέπεια δέξου τα συνεπακόλουθα αυτής αύτης της δικής σου, ελεύθερης επιλογής. Ζητάς γάμο όχι ως άθλημα προσφοράς, όχι για να εξασφαλίζεις την απαραίτητη θεσμική σταθερότητα στους συζύγους και στα τέκνα, αλλά για να απολαύσεις ύπουλα εσύ οφέλη προορισμένα για άλλους. Ζητάς υιοθεσία όχι ως άθλημα προσφοράς, όχι για προσφέρεις στο υιοθετούμενο τέκνο όσα ήθελες αλλά τελικά δεν μπόρεσες στα δικά σου παιδιά, αλλά για να καλύψεις τα δικά σου ψυχολογικά κενά της δικής σου ελευθέρως επιλεγμένης στειρότητας.

Μην το κάνεις, σε παρακαλώ. Μην εξευτελίζεις την έννοια του Γάμου. Μην περιφρονείς το ξόδεμα δυο ζωών στο άθλημα του ερωτικού τους δεσμού και της εξ αυτού γόνιμης δημιουργίας. Κι εσύ προϊόν μιας τέτοιας γόνιμης δημιουργίας είσαι. Τέλος, μην υποβαθμίζεις την ανατροφή των μελλοντικών γενεών σε εξυπηρέτηση ψυχολογικών συμπλεγμάτων και απωθημένων. Αυτό άσε το σε αυτούς που το έχουν επιλέξει από την αρχή, ως άθλημα. Θέλεις να απολαύσεις τον δικό σου ευδαιμονιστικό έρωτα; Δεν σε εμποδίζει κανείς. Όμως με εντιμότητα, παρακαλώ. Και με λίγη αξιοπρέπεια.